تبليغاتX
little heart

little heart

سپیده دم در راه است دستی به ابر های وجودت بکش

تو تو این دنیای تنهایی بی من چه می کنی؟

تو بدون یک همدم تو تنهای گنگ چه می کنی

تو را به دسته سرد بارون این سرای جان نمی دهم

چون تو را سخت است جستن تو دنیای خیالی ذهنم

تو جز تک نغمه ی سرودن قلب خستم نیستی

تو را به خاطرات تنهاییم نمی دم

زیر بارون خشک و تنها با قلب یخبسته ی خود بی تو چه کنم

اه از این درد آشنا از این بودن و نبودن احساس

من در این دنیا ی ظلمت بی تو چه میکنم؟

کاش فقط در ذهن خواب بیدارم نبودی

کاش تو این جا بودی

نوشته شده در سه شنبه 1386/11/23ساعت 15:21 توسط ساشا| |
من از دیار یار به کوی یار رسیده ام

از کوی یار به عشق جهان رسیده ام

از عشق جهان به معبود خود رسیده ام

از عشق خدا به بهشت رسیده ام

از اون بالا نگات می کنم چقدر خاری در چشم جهان . چقدر زیباست بازی روزگار همراه...

نوشته شده در دوشنبه 1386/11/22ساعت 21:44 توسط ساشا| |
یادم وقتی کوچیک بودم یه شب یک فرشته ی نورانی اومد تو خوابم و به من گفت با من می یای؟ من با کمی فکر گفتم نه و اون فرشته رفت . شاید اگر باهاش می رفتم شما الان این وبلاگ رو نمی دیدین و...
نوشته شده در جمعه 1386/11/19ساعت 21:0 توسط ساشا| |
یک شب وقتی به آسمون نگریستم دیدم از این طرف آسمون که نگاه می کنی ستاره ها بیشتر نور دارن  وای یکی از ستاره ها رفت فردا شب دباره همون طرف رو اول نگاه کردم دیدم یک ستاره ی دیگه هم رفت شاید اگر فردا شب هم به این طرف آسمون نگاه کنم ببینم که ستاره ی عمر تو هست که از بین می ره .

پ.ن:من اعتقاد دارم با تولد هر آدم یک ستاره متولد میشه.

نوشته شده در جمعه 1386/11/19ساعت 20:56 توسط ساشا| |
من یه عاشقم

عاشقه فرشته ها

عاشقه تنهایی

عاشقه تمام چیز هایی که زیبا هستند واونا رو ندیدم

 

نوشته شده در پنجشنبه 1386/11/18ساعت 16:41 توسط ساشا| |
من پر از خواستن و دل دادنم

من پر از نغمه های سرودنم

من پر از وسوسه های رفتنم

در سکوت کنج دیوار نشسته ام

تو رو یاد می کنم

قلمم کند است ولی ...

نوشته شده در سه شنبه 1386/11/16ساعت 16:8 توسط ساشا| |
الا یا ای ها الساقی ادر کاساوناولها

                                                که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها   

ببوی نافه ای کاخرصبازان طره بگشاید                                           

                                                  زتاب جعد مشکینش چه خون افتاد دردلها

مرا در منزل جانان چه امن عیش چون مردم

                                                   جرس فریاد می دارد  که بر بندید محملها

به می سجاده رنگین کن گرت پیرمغان کوید

                                                    که سالک بخیبر نبود ز راه ورسم منزلها

شب تاریک وبیم موج و گر ادبی چنین  هایل

                                                    کجا دانند حال ما سبکباران ساحلها

همه کارم ز خود کامی به بدنامی کشید آخر    

                                                    نهان کی ماند آن رازی کز و سازند محفلها

حضوری گر همی خواهی از وغایب  مشو حافظ

                                                    متی تا تلقی من تهوی دع الدنیا اهملها                       

نوشته شده در پنجشنبه 1386/11/11ساعت 21:30 توسط ساشا| |